Kalendari poetik: Roberto Cotroneo 10 maj 1961 / Përgatiti materialin Maksim Rakipaj

agronsh's avatarATUNIS GALAXY POETRY

 
Roberto Cotroneo
 
Kalendari poetik: Roberto Cotroneo 10 maj 1961
 
U lind më 10 maj 1961 Roberto Cotroneo, botues, shkrimtar dhe fotograf italian. Ka bashkëpunuar me disa gazeta italiane, me Radio Due, etj. Librin e parë e botoi në vitin 1992, me të cilin fitoi edhe një çmim letrar. Në vitin 2021 botoi librin e fundit me titull “Loro” (Ata). Sjell këtë poezi prej tij, ku me tre vargje thotë sa një roman…
 
MUNGESA…
 
Mungesa është telefon i heshtur, si vdekja.
Mungesa është telefon që vetëm njëherë tringëllin
dhe pritet, ndalon, para se të më thuash: “Alo…”
 
© shqipëroi Maksim Rakipaj

View original post

Mall… / Poezi nga Luan Rama

agronsh's avatarATUNIS GALAXY POETRY

 
Poezi nga Luan Rama
 
 
Mall…
 
Ky mall më rrjedh si një shi i ngrohtë
ardhur nga qiej të tjerë,
shi nga sytë e një gruaje
peizazhe të copëtuara në njëqind imazhe,
koshere të ngrohta pëshpërimash
në ditë rendjesh, pritjesh, ikjesh
puthjesh dhe vetmish
imazhe që tani më shkasin duarsh
bashkë me fjalë që më ikin, s’dihet ku
shtegtim krillash.
 
Qullem i tëri në mall
dhe një lumë i ngrohtë më merr njëherësh
dhe unë i jepem të më çojë larg
aty ku shpirti do
në vende pa kufij
ku perëndimi puth agimin.
 
Ky mall më është bërë një nanurisje e pafund
ku buka më është me tjetër shije
dehem me frymën e tjetërkujt
në livadhet e kuajve të marrë
livadheve të botës.
 
Herë-herë ky mall më merr frymën
pa mundur të klith,
atëhere mbyll sytë
thërras natën pa hënë dhe ciganë
dhe verbazi…

View original post 11 more words

How shall abate grief / Poem by Sihem Cherif

agronsh's avatarATUNIS GALAXY POETRY

 
Poem by Sihem Cherif
 
 
How shall abate grief
 
Shall I dwell in my smothering reality
shall escape the glades I tread
Like the holy virgin
Shall turn to my holy dome
My soul with prayers, I feed
Ah, The tyrannies of the past
The pillars of a dark sky
could never tell
How shall grief last?
For whom tolls my bell
I need all the power to endure
shield me from the clouds
That sneer
The dusky dawn saying
That you are no longer here,
saying that you are no longer here
 
@ sihem cherif

View original post

Healing (הבראה) / Poem by Shoshana Vegh (שושנה ויג)

agronsh's avatarATUNIS GALAXY POETRY

 
Poem by Shoshana Vegh
 
 
Healing
 
If the Ottoman
Would heal me
At the hospital bed
The shouts will come out of a dream
Witchcraft will be remove from me
And he will ask in amazement
How did I forgot his strong arms
How did I ignored his blue eyes
That are half-petitions
Or if he had lain next to me
In a hotel that he has never been to
And would probably leave me signatures and cries
 
But I gave up on this disease
I reappeared above my straits
And I do not expect him
I know
That the wounds healed
And the dreams drowned in the Black Sea
Seagulls soar to sadness is abandoned
I came to joy
 
 
הבראה
 
אִלּוּ הָאֻתְמָנִי
הָיָה מְרַפֵּא אוֹתִי
בְּמִטַּת בֵּית הַחוֹלִים
הָיוּ אֵלֶּה צְעָקוֹת מִתּוֹךְ חֲלוֹם
כִּשּׁוּף הָיָה מֵסִיר מִמֶּנִּי
וְשׁוֹאֵל בִּפְלִיאָה
אֵיךְ שָׁכַחְתִּי אֶת…

View original post 58 more words

Dylan Arroyo Céspedes (Costa Rica)

agronsh's avatarATUNIS GALAXY POETRY

 
Dylan Arroyo Céspedes (Costa Rica)
 
Nació un 4 de mayo de 2004 en Costa Rica.
Cursa la secundaria en el Liceo de Costa Rica. Su oficio de poeta se da a los 15 años bajo la influencia de Baudelaire, Rimbaud, Verlaine y los costarricenses Alfonso Chase, Eunice Odio y Carlos Salazar.
 
 
Si el destino lo quiere
 
Amor, si muero mañana,
tomá estos libros tan míos.
Tomalos todos
qué son tan tuyos como yo lo soy.
 
Tomá el rosario de oro que reposa
en mi mesita de noche,
tomalo que es tuyo.
 
Te regalo la libreta celeste oculta debajo de mi cama
llena de poemas absurdos
y dos fotos de cuando era niño.
 
Tomá los billetes mexicanos
que se esconden en mi billetera,
tomalos
que fue en el extranjero
donde me di cuenta que estar lejos de ti era agonía.
 
Pedile a…

View original post 271 more words

  Poemas de Silvia Ortiz

agronsh's avatarATUNIS GALAXY POETRY

 
Poemas de Silvia Ortiz
 
 
¡¡¡Ya no escribe el que muere, muere el que muerde su destino como boca rota!!!
 
***
 
AQUI estoy suspendida
entre encierros incontables,
digitada, frágil, ojerosa,
desnutrida la cobija que me tienta,
me gobierna este potro irrazonable,
me hace leña este incendio,
este golpe del día a día incursable.
 
!Ay! carne de mi carne,
!ay incendios en la pluma del tintero,
hierven mis manos de impotencia!
mis escritos van cautivos,
carcomidos, endemoniados,
divinamente apagada en mi interior,
lacerados en los trajes
que confiscan mis sentidos.
 
Sin salida,
desvestida bajo el mar,
la genuina crucifixión
es insomnio recluido de caballos,
los caballos son mi fuerza indomable,
me pliegan y repliegan en la nuca,
en los ojos, en la lluvia del amado
tiempo en que espero la soledad
indisoluble del camino,
mi ascenso, mi tragedia irreversible
de quejidos, y estoy como trazo…

View original post 182 more words