Poezi nga Mirela Leka Xhava
Nata e katedraleve në Saint-André
Natën e katedraleve reminishenca ndez qirinjtë
tej ngjyrave të shandanëve, atyre të ferrit,
nën kupolën e ndriçuar me aureola engjëjsh e djajsh
përgjakur syve të Krishtit, zemrën dhe më shumë
gjembat i shpojnë ballin, hapin veçse plagë
Ç’paradoks, gjithsesi, qiell e tokë në të kundërta që tërhiqen
spiritizmi dhe trupi në një pentagram të zverdhur
ekzekutuar me frymën e shenjtë liturgjike
të Orgues* që shkund pluhurin mijëvjeçar të gurëve
martesës së pafat në Saint André katedrale
të ëmblës Aliénor d’Aquitaine* e Louis VII- shtatë,
dhe më duket se shoh komplot franc- maçon*
fshehur buzëqeshjes së skulpturave biblike
ndërmendjes Opus dei* , personazhe të Dan Brown…
Ekstaza tingujve ngrihet e bie në tokën e dehur
shkundur nga kurthet në mëndjet e fshehura.
E pamundur, atëherë komplotistët ishin vetë mbretërit…
Jashtë kthelltësisë së qiellit vibrojnë yjet
You must be logged in to post a comment.